Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
без русского текстаAPOSTOLI PUAVILAN TOINI KIRJANI KORINFILAISILLA | ВТОРОЕ ПОСЛАНИЕ К КОРИНФЯНАМ |
Глава 4 | Глава 4 |
| 1Kun meilä Jumalan armošta on tämmöni ruato, myö emmä anna periksi. | 1Посему, имея по милости Божией такое служение, мы не унываем; |
| 2Myö pisymmä loittuona kaikešta häpielliseštä, mitä tarviččis peittyä. Myö emmä valehtele emmäkä viäristele Jumalan šanua. Myö levitämmä Hyvän Viessin tosišanomua. Šiitä jokahini piättäkkäh Jumalan ieššä, mimmosie myö olemma. | 2но, отвергнув скрытные постыдные дела, не прибегая к хитрости и не искажая слова Божия, а открывая истину, представляем себя совести всякого человека пред Богом. |
| 3Kun miän šaneloma Hyvä Viesti ollou peitošša, še on peitošša niiltä, ket jouvutah uatuh. | 3Если же и закрыто благовествование наше, то закрыто для погибающих, |
| 4Pakajan niistä, ket ei ušota. Tämän muailman jumala šokasi heijän jären, niin jotta hyö ei nähtäis Hristossan Hyvän Viessin jumalallista valuo, Hristossan, kumpani on näkymättömän Jumalan kuva. | 4для неверующих, у которых бог века сего ослепил умы, чтобы для них не воссиял свет благовествования о славе Христа, Который есть образ Бога невидимого. |
| 5Emmähän myö šanele meistä ičeštänä, kun Iisussašta Hristossašta. Iisussa on Hospoti, ta Hiän työnsi miät teilä avukši. | 5Ибо мы не себя проповедуем, но Христа Иисуса, Господа; а мы--рабы ваши для Иисуса, |
| 6Jumala, kumpani šano: «Tulkah pimieh valo», anto valon miän šytämih. Näin myö opaššumma tuntomah Jumalan valon, mi heijaštuu Iisussan Hristossan nävöštä. | 6потому что Бог, повелевший из тьмы воссиять свету, озарил наши сердца, дабы просветить нас познанием славы Божией в лице Иисуса Христа. |
| 7Tämä uarreh on meissä kuin šaviašteissa. Šiitä näkyy, jotta tuo šuuri voima on Jumalašta eikä meistä ičeštänä. | 7Но сокровище сие мы носим в глиняных сосудах, чтобы преизбыточная сила была приписываема Богу, а не нам. |
| 8Meitä kaikin tavoin ahissetah, vain ei ole voitu ajua čuppuh. Toičči emmä tiijä mitäi ruatua, vain toivuo emmä ole kavottan. | 8Мы отовсюду притесняемы, но не стеснены; мы в отчаянных обстоятельствах, но не отчаиваемся; |
| 9Meitä ajellah, vain Jumala ei ole jättän meitä. Meitä tallotah muah, ka henkissä olemma. | 9мы гонимы, но не оставлены; низлагаемы, но не погибаем. |
| 10Myö aina kannamma omašša runkošša Hospotin Iisussan šurmua, jotta Iisussan elämä niise tulis miän runkošša näkyvih. | 10Всегда носим в теле мертвость Господа Иисуса, чтобы и жизнь Иисусова открылась в теле нашем. |
| 11Kuni elämmä, myö aina kačomma kuolomua šilmäštä šilmäh Iisussan takie, jotta Iisussan elämä niise tulis näkyvih miän kuolovaisešša runkošša. | 11Ибо мы живые непрестанно предаемся на смерть ради Иисуса, чтобы и жизнь Иисусова открылась в смертной плоти нашей, |
| 12Näin myö šojimma kuoloman kera, jotta työ šaisija elämän. | 12так что смерть действует в нас, а жизнь в вас. |
| 13Meilä on šama ušon Henki, kumpasešta Pyhissä Kirjutukšissa šanotah: «Mie ušon, ta šentäh pakajan». Myöki pakajamma, šentäh kun ušomma. | 13Но, имея тот же дух веры, как написано: я веровал и потому говорил, и мы веруем, потому и говорим, |
| 14Myö tiijämmä, jotta Jumala, kumpani noššatti kuollehista Hospotin Iisussan, noššattau Iisussan tullešša miätki ta panou miät yheššä tiän kera šilmieh eteh. | 14зная, что Воскресивший Господа Иисуса воскресит через Иисуса и нас и поставит перед Собою с вами. |
| 15Kaikki tämä tapahtuu tiän vuokši. Kun aina vain enämmän ihmisie tulou tuntomah Jumalan armon, niin Häntä passipoitetah ta kunnivoitetah aina vain enämmän. | 15Ибо всё для вас, дабы обилие благодати тем большую во многих произвело благодарность во славу Божию. |
| 16Šentäh myö pisymmä lujina. Ta vaikka myö piältä päin kaččuon vanhenemma, niin šiämeštä myö uuvvissumma päivä päivältä. | 16Посему мы не унываем; но если внешний наш человек и тлеет, то внутренний со дня на день обновляется. |
| 17Miän ahissukšet ta muokat, niin pienet ta lyhytaikaset, tuuvvah meilä miärättömän šuuren ta ilmasenikusen jumalallisen valon. | 17Ибо кратковременное легкое страдание наше производит в безмерном преизбытке вечную славу, |
| 18Myö emmä kačo näkyväh, vain näkymättömäh, šentäh kun näkyvä keštäy vain vähän aikua, a näkymätöin on ilmasenikuista. | 18когда мы смотрим не на видимое, но на невидимое: ибо видимое временно, а невидимое вечно. |
Глава 4