1Horan ohjandajale. Davidan psalm. 2Minä vauvatin Ižandaha lujas, hän kärauzihe minuhu i kulišti minun kidan. 3Hän päzuti mindai süväs haudaspäi, notkedas sospäi, libuti mindai kal’l’ole, andoi kovan pohjan minun jaugoile. 4Hän pani minun suhu uden pajon, kitändan meiden Jumalale. Äjad kulištaba sen, varaidaškaba i eciškaba tuged Ižandal. 5Ozakaz om se mez’, ken ecib tuged Ižandal, a ei eci abud korgednenaižil da nenil, ked služiba kelastusele.
6Sur’ Sünduižem, minun Jumal, sinä oled tehnu äi čudosižid radoid, oled kaiken pidänu meid meles. Keda voib rindatada sinunke? Minä tahtoižin sanelda sinun radoiš, ka niid om enamb, mi voin muštta-ki. 7Pututadud žertvoid da söndžertvoid sinä ed tahtoind, poltandžertvoid da grähkžertvoid ed pakičend, no sinä andoid minei kulijad korvad. 8Siloi minä sanuin: «Kacu, minä tulen, kirjturuškaha om kirjutadud minus. 9Minun Jumal, tegen hüviš meliš sinun tahton, sinun käsköd oma minun südäimes». 10Minä sanelin sinun oiktoiš töiš sures suimas, en pidätand ičtain sanoiš, Sur’ Sünduižem, sinä tedad sen. 11En peitänd sinun tozioiktut minun südäimehe, a sanelin, mitte uskoline oled da rigehtid abuhu. En pidänd peitos sinun armoid da tozisanoid, a avaižin kaiken rahvahan edes. 12Sur’ Sünduižem, ala jäta mindai sinun armoita, sinun hüvüz’ da tozi kaikaha mindai kaiken.
13A minus ümbri oma lugematomad bedad, minun pahad tegod tabaziba mindai, en näge nimidä. Niid om enamb mi tukid päs, minun rohktuz’-ki kadoi kuna-se. 14Sur’ Sünduižem, ole hüvä, armahta mindai, tule teramba abuhu, Sur’ Sünduižem!
15Olgha huigenzoittud minun surman ecijad, pästkaha pagod da olgha nagranzoittud, ked tahtoiba minei pahad. 16Pöl’gästugha ičeze ozatomudehe, ked sanuba minei: «Kacu, said!» 17Ihastugha i iloštugha kaik sindai ecijad. Sinun päzutandan navedijad sanelgaha kaiken: «Sur’ om Ižand!» 18Minä olen gol’l’ da niššat, no Ižand pidäb minus hol’t. Minun Jumal, sinä oled minun tugi i päzutai, ala vaiše hätkestu.
с русским текстом