1Horan ohjandajale. Idifumale. Davidan psalm. 2Minä sanuin: «Kacuškan ičein ted, miše minun kel’ ei toiži grähkid, pidäškan minun sun ohjasiš, kuni minun edes om jumalatomid». 3Muga minä olin keletoi, olin ani laman, minä en pagižend ani hüväs, a minun tusk vaiše kazvoi. 4Minun südäin palaškanzi, minun meles süttui lämoi, minä zavodin pagišta.
5Sur’ Sünduižem, sanu konz minun elo tuleb lophu, äjak päivid minei om anttud, miše minä tedaižin, mitte om minun igä. 6Sinä andoid minei elopäivid kahten kämnen levette, minun igä sinun sil’miš ei maksa nimidä, kobuiden kobu om kaikutte eläi mez’. 7Mez’ tuleb da mäneb, kadob kuti kuvahaine, hödhüvin hän kobaidab, keradab elod, i ei teda, kenele kaik nece jäb.
8Midä minei varastada, Ižand? Vauvatan vaiše sinuhu. 9Prosti minei kaik minun pahad tegod, ala jäta mindai meletomale nagrandaks. 10No nügüd’ minä olen vaikti, en avaida sud, ved’ sinuspäi tuleb kaik, midä minei om tehnus. 11Ala lö mindai enamba, en voi tirpta jo sinun käden iškendoid. 12Ku sinä opendad mest lajindal pahoiš tegoiš, ka hänen čomuz’ lopiše, kuti soba kojegespäi. Kuti tullein hengaiduz oma kaik mehed.
13Kule, Sur’ Sünduižem, minun loičend, kacuhta minuhu! Ala ole minun voikuhu kurdeh, minä olen kuti veraz sinun edes, tulii, kut kaik minun tatad oliba. 14Jäta mindai, miše voižin vahvištuda, edel ku lähten, i mindai jo ei linne.
с русским текстом