8Sagat mel’t, meletomad! Konz tö melištut, el’getomad? 9Jose ei kule hän, ken tegi korvan, ei näge hän, ken ladi sil’män? 10Jose ken andab mel’t rahvahale, ei openda kovas – hän, ken ližadab mehele el’gendust? 11Ižand tundeb mehiden meled, ned oma tühjad. 12Ozakaz om se, keda sinä, Sur’ Sünduižem, opendad, kenele avaidad ičeiž zakonad. 13Pahoil päivil sinä kacud da varjoičed händast, kuni jumalatomile kaidas haudoid. 14Ižand ei hül’gäida ičeze mehid, hän ei jäta ičeze rahvast. 15Oiged sud tuleb möst vägehe, kai oigedmeližed lähteba sidä tedme.
16Ken tugedab mindai pahantegijoid vaste? Ken om minun polel värasladijoid vaste? 17Ku Ižand ei olnuiži minun tugen, ka minun heng amu olnuiži vaikastujiden mas. 18Konz sanelin: «Minun jaug om libestunu», sinun armod, Sur’ Sünduižem, oliba minei tugen. 19Konz süveneba minun südäimen tuskad, ka sinun tüništoituz ihastoitab mindai.
20Jose sinä andaižid ičeiž rindal olda värile sudjile, ked heitlesoiš, miše püžuba zakonas, a iče punoba vägivaldad? 21Surel kogol hö libuba tozioiktan henged vaste, da sudiba väratont surmaha. 22No Ižand om minun kaičii, Jumal om minun eländsijan kal’l’. 23Hän maksab heile heiden käskmurenduses, veb heid kadogehe heiden pahudes. Ižand, meiden Jumal, veb heid kadogehe.
с русским текстом