Davidan kitändpajo. 1Tulgat, pajatagam Ižandale, laskkam ilokidoid Jumalale, meiden kaičendkal’l’ole. 2Tulgam hänen sil’miden edehe da kitkam, pajatagam hänele ihastuzpajo!
3Ižand om sur’ Jumal, sur’ kunigaz kaikiden jumaloiden päl. 4Hänen kädes oma man süvüded i mägiden harjad oma hänen. 5Hänen om meri, hän om sen tehnu, hänen om ma, se om hänen kädel laditud.
6Tulgat, kumarkamoiš mahasai, lanktem kombuile Ižandan, meiden Tegijan edehe. 7Hän om meiden Jumal, a mö hänen omaluižiden lambhad, kudambid hän ičeze kädel paimendab.
Voi ku tö kulištaižit, midä hän tämbei sanui: 8«Algat kovendagoi ičetoi südäimid, kut oli Merivas, kut openduzpäivän tühjas mas, 9kus teiden tatad kodviba minun mel’t, kus hö tundišteliba minun dumid, hot’ minun radod oliba sil’mnägubal. 10Nel’l’kümne vot minä pidin vihad heiden päle da sanuin: «Hö oma rahvaz, kenen südäin om segoinu, hö ei tekoi minun teid». 11Sikš minä vihas andoin vahvan sanan: «Hö ei päzugoi minun lebutahoze».
с русским текстом