Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
без русского текстаМОИСЕЙЫН ИКЫМШЕ КНИГАЖЕ | ПЕРВАЯ КНИГА МОИСЕЕВА. БЫТИЕ |
21 Глава | Глава 21 |
| 1 Господь, шке ойлымыж семынак, Сарра деке поро лийын да тудлан сӧрымыжым шуктен. | 1И призрел Господь на Сарру, как сказал; и сделал Господь Сарре, как говорил. |
| 2 Сарра мӱшкыраҥын да Юмын каласыме жапшылан Авраамлан шоҥгылык велешыже эргым ыштен. | 2Сарра зачала и родила Аврааму сына в старости его во время, о котором говорил ему Бог; |
| 3 Авраам Сарра деч шочшо эргыжлан Исаак лӱмым пуэн. | 3и нарек Авраам имя сыну своему, родившемуся у него, которого родила ему Сарра, Исаак; |
| 4 Исаакын кандаш кечаш улмыж годым Авраам Юмын кӱштымыж почеш эргыж дене пӱчмӧ йӱлам эртарен. | 4и обрезал Авраам Исаака, сына своего, в восьмой день, как заповедал ему Бог. |
| 5 Исаак эргыже шочмо годым Авраамлан шӱдӧ ий улмаш. | 5Авраам был ста лет, когда родился у него Исаак, сын его. |
| 6 А Сарра манын: «Юмо мыланем куанен воштылмашым конден: тидын нерген кӧ гына ок кол, чыланат мый денем пырля куанен воштылыт». | 6И сказала Сарра: смех сделал мне Бог; кто ни услышит обо мне, рассмеется. |
| 7 Да ешарен: «Сарра азажлан чызыжым пукшаш тӱҥалеш манын, кӧ Авраамлан каласен кертын? Авраамын шоҥго улмыж ӱмбач мый эргым ыштенам». | 7И сказала: кто сказал бы Аврааму: Сарра будет кормить детей грудью? ибо в старости его я родила сына. |
| 8 Аза кушкын, да тудым чызе деч ойыреныт. Исаак [эргыжым] ава шӧр деч ойырымо кечын Авраам кугу кочмаш-йӱмашым эртарен. | 8Дитя выросло и отнято от груди; и Авраам сделал большой пир в тот день, когда Исаак отнят был от груди. |
| 9 Сарра ужын: египтянке Агарьын Авраамлан ыштыме эргыже [тудын Исаак эргыж дене] модеш. | 9И увидела Сарра, что сын Агари Египтянки, которого она родила Аврааму, насмехается, |
| 10 Тунам Авраамлан каласен: «Тиде кул ӱдырамашым да эргыжым поктен колто. Кул ӱдырамашын эргыже мыйын Исаак эргым дене пырля наследник лийын ок керт». | 10и сказала Аврааму: выгони эту рабыню и сына ее, ибо не наследует сын рабыни сей с сыном моим Исааком. |
| 11 Измаил эргыж шотышто тыге каласыме Авраамым пеш чот ойгандарен. | 11И показалось это Аврааму весьма неприятным ради сына его. |
| 12 Но Юмо Авраамлан каласен: «Тиде эрге йоча да ӱдырамаш кулет верч ит тургыжлане, Сарран каласыме чыла мутшым колышт: тыйын тукымет Исаак гоч шуйна. | 12Но Бог сказал Аврааму: не огорчайся ради отрока и рабыни твоей; во всем, что скажет тебе Сарра, слушайся голоса ее, ибо в Исааке наречется тебе семя; |
| 13 Ӱдырамаш кулет деч шочшо эргыч дечат мый [кугу] калыкым ыштем, тудат вет тыйын шочшет». | 13и от сына рабыни Я произведу народ, потому что он семя твое. |
| 14 Авраам эрдене эр кынелын, киндым налын, шувышыш вӱдым темен. Вара чыла тидым Агарьын вачӱмбакыже пыштен, эргыжым кучыктен да луктын колтен. Агарь лектын каен да Вирсавий ир мландыште йомын коштын. | 14Авраам встал рано утром, и взял хлеба и мех воды, и дал Агари, положив ей на плечи, и отрока, и отпустил ее. Она пошла, и заблудилась в пустыне Вирсавии; |
| 15 Шувышышто вӱд пытымеке, Агарь эргыжым ик вондер йымаке шынден коден, | 15и не стало воды в мехе, и она оставила отрока под одним кустом |
| 16 а шкеже ӧрдыжкырак, пикш чоҥештен кертме торашке, миен шинчын. «Эргымын кузе колымыжым ынем уж», – шкаланже шке каласен да, [умбалне] тудын могырыш савырнен шинчын, мӱгырен шорташ тӱҥалын. | 16и пошла, села вдали, в расстоянии на один выстрел из лука. Ибо она сказала: не хочу видеть смерти отрока. И она села против, и подняла вопль, и плакала; |
| 17 [Шынден кодымо вер гыч] рвезын йӱкшым Юмо колын, да кавапомыш гыч Юмын Суксыжо Агарьым ӱжын каласен: «Мо лийын, Агарь? Ит лӱд: Юмо рвезын йӱкшым колын. | 17и услышал Бог голос отрока; и Ангел Божий с неба воззвал к Агари и сказал ей: что с тобою, Агарь? не бойся; Бог услышал голос отрока оттуда, где он находится; |
| 18 Кынел, эргычымат кынелте да кидшым кучо. Мый тудын деч кугу калыкым ыштем». | 18встань, подними отрока и возьми его за руку, ибо Я произведу от него великий народ. |
| 19 Юмо ӱдырамашын шинчажым почын, да тудыжо [илыше] вӱдан тавым ужын. Каен, вӱд дене шувышыжым темен, эргыжым йӱктен. | 19И Бог открыл глаза ее, и она увидела колодезь с водою, и пошла, наполнила мех водою и напоила отрока. |
| 20 Юмо рвезе пелен лийын. Рвезе кушкын шуын да ир мландыште илаш тӱҥалын, пикшызе лийын. | 20И Бог был с отроком; и он вырос, и стал жить в пустыне, и сделался стрелком из лука. |
| 21 Тудо Фаран лӱман ир мландыште илен. Ӱдырым тудлан аваже Египет мланде гыч налын пуэн. | 21Он жил в пустыне Фаран; и мать его взяла ему жену из земли Египетской. |
| 22 Тиде жапыште Авимелех, [оръеҥым кондышо Ахузаф] да сарзывуй Фихол Авраамлан тыге каласеныт: «Кеч-мом тый ыштет гынат, Юмо эреак пеленет. | 22И было в то время, Авимелех с Фихолом, военачальником своим, сказал Аврааму: с тобою Бог во всем, что ты ни делаешь; |
| 23 Ынде Юмын ончылно тый мылам тыште товатле: мыланемат, эргымланат, уныкамланат тый нимогай удам от ыште. Кузе мый тый денет шкемым кученам, тыят тугак мый декем да кызыт илыме мландет деке поро кумылан лият». | 23и теперь поклянись мне здесь Богом, что ты не обидишь ни меня, ни сына моего, ни внука моего; и как я хорошо поступал с тобою, так и ты будешь поступать со мною и землею, в которой ты гостишь. |
| 24 Авраам каласен: «Товатлем». | 24И сказал Авраам: я клянусь. |
| 25 Вара Авраам Авимелехым таве верч шылтален: Авимелехын тарзыж-влак тиде тавым шупшын налыныт улмаш. | 25И Авраам упрекал Авимелеха за колодезь с водою, который отняли рабы Авимелеховы. |
| 26 Авимелех каласен: «Кӧ тидым ыштен, мый ом пале. Тыят мыланем ойлен отыл, тымарте тидын нерген мый колынат омыл ыле». | 26Авимелех же сказал: не знаю, кто это сделал, и ты не сказал мне; я даже и не слыхал о том доныне. |
| 27 Авраам икмыняр тыгыде да шолдыра вольыкым налын да Авимелехлан пуэн. Нуно шке коклаштышт ойпидышым ыштеныт. | 27И взял Авраам мелкого и крупного скота и дал Авимелеху, и они оба заключили союз. |
| 28 Тыгыде вольык кӱтӱ гыч шым шорык пачам Авраам посна шогалтен. | 28И поставил Авраам семь агниц из стада мелкого скота особо. |
| 29 Авимелех Авраам деч йодын: «Молан [кӱтӱ гыч] нине шым пачам тый посна шогалтенат?» | 29Авимелех же сказал Аврааму: на что здесь сии семь агниц, которых ты поставил особо? |
| 30 Авраам вашештен: «Нине шым пачам мый дечем нал, тек нуно тавым кӱнчымемлан пале семын лийыт». | 30он сказал: семь агниц сих возьми от руки моей, чтобы они были мне свидетельством, что я выкопал этот колодезь. |
| 31 Санденак тиде верым тудо Вирсавий*а манын лӱмден, вет тыште нуно икте-весыштлан товатленыт. | 31Потому и назвал он сие место: Вирсавия, ибо тут оба они клялись |
| 32 Вирсавийыште ойпидышым ыштымеке, Авимелех, [оръеҥым кондышо Ахузаф] да сарзывуй Фихол филистим-влакын мландышкышт пӧртылыныт. | 32и заключили союз в Вирсавии. И встал Авимелех, и Фихол, военачальник его, и возвратились в землю Филистимскую. |
| 33 Вирсавий воктене Авраам тамариск пушеҥгым шынден да тушто Господьын, курымашлык Юмын, лӱмжым ӱжын кумалын. | 33И насадил Авраам при Вирсавии рощу и призвал там имя Господа, Бога вечного. |
| 34 Филистим-влакын мландыштышт Авраам ӧрдыж гыч толшо еҥ семын кужу жап илен. | 34И жил Авраам в земле Филистимской, как странник, дни многие. |
*а 21:31 «Вирсавий» лӱм еврей йылмыште ’товатлымаш таве’ але ’шым еҥын тавышт’ манмым ончыкта.
Глава 21