Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
без русского текстаСВЯТОЙ АПОСТОЛ ПАВЕЛЫН КОРИНФЯН-ВЛАКЛАН КОЛТЫМО КОКЫМШО СЕРЫШЫЖЕ | 2-Е ПОСЛАНИЕ К КОРИНФЯНАМ |
7 Глава | Глава 7 |
| 1 Тугеже, йӧратымем-влак, тыгай сӧрымашна-влак улыт гын, ме кап ден чонын да шӱлышын чыла лавырашт деч шкенам эрыктышаш да, Юмо деч лӱдын, святой илыш дене илышаш улына. | 1Итак, возлюбленные, имея такие обетования, очистим себя от всякой скверны плоти и духа, совершая святыню в страхе Божием. |
| 2 Шӱмыштыда мыланна верым пуыза! Ме нигӧланат осалым ыштен онал, нигӧланат эҥгекым ыштен огынал, нигӧ дечат пайдам кычалын огынал. | 2Вместите нас. Мы никого не обидели, никому не повредили, ни от кого не искали корысти. |
| 3 Тендам титаклаш огыл тидым ойлем, вет мый ондакат каласенам: те мемнан шӱмыштына улыда, колымаштат, илымаштат пырля лийына. | 3Не в осуждение говорю; ибо я прежде сказал, что вы в сердцах наших, так чтобы вместе и умереть и жить. |
| 4 Мый тыланда лӱдде ойлен кертам, тендан дене моткоч кугешнем, лыпланымаш дене темынам, чыла нелылык годымат мый кугу куан дене тич темше улам. | 4Я много надеюсь на вас, много хвалюсь вами; я исполнен утешением, преизобилую радостью, при всей скорби нашей. |
| 5 Македонийыш толмекына, кап ден чонланна нимогай ласкалык лийын огыл, а чыла шотыштат орлыкым чытенна: тӱжвач – кредалмаш, кӧргыштӧ – лӱдмаш. | 5Ибо, когда пришли мы в Македонию, плоть наша не имела никакого покоя, но мы были стеснены отовсюду: отвне--нападения, внутри--страхи. |
| 6 Но чытен илыше-влакым лыпландарыше Юмо мемнам Титын толмыж дене лыпландарен. | 6Но Бог, утешающий смиренных, утешил нас прибытием Тита, |
| 7 Титын толмыжо веле огыл, тудын тендан дене лыпландарымашым налмыжат мемнам лыпландарен. Мыйым ужмо шумыда нерген, мыйын верч ойганымыда да тыршымыда нерген тудо мыланна каласкален, тыгеже мый эшеат утларак куаненам. | 7и не только прибытием его, но и утешением, которым он утешался о вас, пересказывая нам о вашем усердии, о вашем плаче, о вашей ревности по мне, так что я еще более обрадовался. |
| 8 Серышем дене тендам ойгандаренам гынат, ом ӧкынӧ. Серышемлан кӧра кӱчык жаплан ойгаҥмыдам ужын, тудым колтымемлан ӧкыненам гынат, | 8Посему, если я опечалил вас посланием, не жалею, хотя и пожалел было; ибо вижу, что послание то опечалило вас, впрочем на время. |
| 9 мый ынде куанем. Мый тендан ойганымыланда огыл, а теве молан куанем: ойгыда тендам язык деч кораҥмашке да Юмо деке савырнымашке конден. Вет те Юмо верч ойгаҥында, тыгеже ме тыланда нимогай эҥгекым ыштен огынал. | 9Теперь я радуюсь не потому, что вы опечалились, но что вы опечалились к покаянию; ибо опечалились ради Бога, так что нисколько не понесли от нас вреда. |
| 10 Юмо верч ойгаҥмаш язык деч кораҥмашке да Юмо деке савырнымашке конда, тыгак шӧраш лийдыме утарымашке наҥгая, а тиде тӱнясе ойго колымашке наҥгая. | 10Ибо печаль ради Бога производит неизменное покаяние ко спасению, а печаль мирская производит смерть. |
| 11 Юмо верч ойгаҥмыда мом ыштен, ончалза: могай тыршымым, могай аралалт ойлымым, могай шыдешкымым, могай лӱдмашым, могай ужмышумашым, могай кумылаҥмашым, могай мут кучымашым тендан дене шочыктен! Тыште те чыла шотыштат ару улмыдам ончыктенда. | 11Ибо то самое, что вы опечалились ради Бога, смотрите, какое произвело в вас усердие, какие извинения, какое негодование на виновного, какой страх, какое желание, какую ревность, какое взыскание! По всему вы показали себя чистыми в этом деле. |
| 12 Тугеже, мый тыланда возенам гынат, осалым ыштышылан кӧра але осалым ыштымым чытышылан кӧра огыл, а тендан верч тыршымынам те шкежат Юмын ончылно ужса манын возенам. | 12Итак, если я писал к вам, то не ради оскорбителя и не ради оскорбленного, но чтобы вам открылось попечение наше о вас пред Богом. |
| 13 Тидыже мемнам лыпландарен. Но тиде лыпландарымашлан эшеат кугу куан ешаралтын: Титын куанымыже, вет те чылан тудын шӱм-чон шӱлышыжым куштылемденда. | 13Посему мы утешились утешением вашим; а еще более обрадованы мы радостью Тита, что вы все успокоили дух его. |
| 14 Мый тудлан тендан нерген иктаж-мо шотышто моктен ойленам гын, вожылмашке логалын омыл. Кузе тыланда эре чыным веле ойленна, тугак Тит ончылно моктен ойлымынат чыныш лектын. | 14Итак я не остался в стыде, если чем-либо о вас похвалился перед ним, но как вам мы говорили все истину, так и перед Титом похвала наша оказалась истинною; |
| 15 Могай мут колыштшо те лийында да кузе тудым лӱдын да пагален вашлийында манын шарналтымыж годым тудын шӱмжӧ эшеат утларак тендан велке савырна. | 15и сердце его весьма расположено к вам, при воспоминании о послушании всех вас, как вы приняли его со страхом и трепетом. |
| 16 Тыланда чыла шотыштат ӱшанен кертам манын куанем. | 16Итак радуюсь, что во всем могу положиться на вас. |
Глава 7