Выбрать язык
Книги Ветхого Завета
Книги Нового Завета
JEVANHELI LUKAN KIRJUTTAMANA | ЕВАНГЕЛИЕ ОТ ЛУКИ |
Глава 19 | Глава 19 |
| 1Iisussa tuli Jerihonih ta matkasi linnan poikki. | 1Потом Иисус вошел в Иерихон и проходил через него. |
| 2Šielä eli Sakkei-nimini mieš. Hiän oli veronkeryäjien piämieš ta hyvin pohatta. | 2И вот, некто, именем Закхей, начальник мытарей и человек богатый, |
| 3Hänen himotti nähä, mimmoni mieš on Iisussa, vain rahvašjoukon tähen ei voinun, šentäh kun oli pienikašvuni. | 3искал видеть Иисуса, кто Он, но не мог за народом, потому что мал был ростом, |
| 4Hiän juoksi vähäsen matkua eteh päin ta nousi puuh, jotta näkis Iisussan, konša Hiän matkuau kyličči. | 4и, забежав вперед, взлез на смоковницу, чтобы увидеть Его, потому что Ему надлежало проходить мимо нее. |
| 5Kun Iisussa tuli šiih kohtah, Hiän kaččo ylähyäkši ta šano: «Sakkei, šolaha ruttoseh alaš. Tänäpiänä Miun pitäy olla šiun luona kostissa.» | 5Иисус, когда пришел на это место, взглянув, увидел его и сказал ему: Закхей! сойди скорее, ибо сегодня надобно Мне быть у тебя в доме. |
| 6Sakkei kiirehešti šolahti alaš ta otti Iisussan hyvällä mielin vaštah. | 6И он поспешно сошел и принял Его с радостью. |
| 7Kun ihmiset nähtih tämä, hyö šanottih moittien: «Riähkähisen miehen taloh Hiän mäni kostih». | 7И все, видя то, начали роптать, и говорили, что Он зашел к грешному человеку; |
| 8Ka Sakkei šano Hospotilla kaikkien kuullen: «Hospoti, puolet omista hyvysistä juan köyhillä ta keltä olen ottan liikua, šillä makšan nellinkertasešti». | 8Закхей же, став, сказал Господу: Господи! половину имения моего я отдам нищим, и, если кого чем обидел, воздам вчетверо. |
| 9Iisussa šano: «Tänäpiänä pelaššuš tuli täh pereheh, šentäh kun tämä mieš niise on Aprahamin poikie. | 9Иисус сказал ему: ныне пришло спасение дому сему, потому что и он сын Авраама, |
| 10Juuri šitä, mi on katon, Ihmisen Poika tuliki eččimäh ta pelaštamah.» | 10ибо Сын Человеческий пришел взыскать и спасти погибшее. |
| 11Niillä, ket oltih kuuntelomašša, Iisussa šano vielä peittopakinan. Hiän kun oli jo lähellä Jerusalimie, ta monet smietittih, jotta nyt še šamašša tulouki Jumalan Valtakunta. | 11Когда же они слушали это, присовокупил притчу: ибо Он был близ Иерусалима, и они думали, что скоро должно открыться Царствие Божие. |
| 12Hiän šano:«Yksi korkiešukuni mieš läksi loittoseh muah, jotta šais šieltä čuarin nimen, a šiitä tulis jälelläh. | 12Итак сказал: некоторый человек высокого рода отправлялся в дальнюю страну, чтобы получить себе царство и возвратиться; |
| 13Šitä ennein hiän kučču luokšeh kymmenen paššarie, anto heilä jokahisella kultarahan*a ta šano: ‘Pankua nämä rahat hyötymäh šini, kuni en tule’. | 13призвав же десять рабов своих, дал им десять мин и сказал им: употребляйте их в оборот, пока я возвращусь. |
| 14Šen muan rahvaš vihattih šitä mieštä, valittih miehie ta työnnettih hänellä jälkeh tämmösen viessin kera: ‘Myö emmä taho šitä mieštä čuariksi’. | 14Но граждане ненавидели его и отправили вслед за ним посольство, сказав: не хотим, чтобы он царствовал над нами. |
| 15Konša mieš šai čuarin nimen ta vallan, hiän myöšty omah muah. Šiitä hiän kučču luokšeh ne paššarit, kellä anto rahua. Hiän tahto kuulla, ken mitä tienasi niillä rahoilla. | 15И когда возвратился, получив царство, велел призвать к себе рабов тех, которым дал серебро, чтобы узнать, кто что приобрел. |
| 16Enšimmäini tuli ta šano: ‘Isäntä, tienasin šiun kultarahalla kymmenen kultarahua’. | 16Пришел первый и сказал: господин! мина твоя принесла десять мин. |
| 17Čuari šano: ‘Hyvä on! Šie olet kunnon paššari. Kun kerran šiuh voit uškuo pieneššä as's'ašša, mie panen šiut kymmenen linnan piämiehekši.’ | 17И сказал ему: хорошо, добрый раб! за то, что ты в малом был верен, возьми в управление десять городов. |
| 18Toini tuli ta šano: ‘Isäntä, tienasin šiun kultarahalla viisi kultarahua’. | 18Пришел второй и сказал: господин! мина твоя принесла пять мин. |
| 19Čuari šano hänellä: ‘Šiut panen viijen linnan piämiehekši’. | 19Сказал и этому: и ты будь над пятью городами. |
| 20Šiitä tuli vielä yksi paššari ta šano: ‘Isäntä, täššä on rahaš. Šiäššin šitä ripakkoh kiärittynä. | 20Пришел третий и сказал: господин! вот твоя мина, которую я хранил, завернув в платок, |
| 21Mie varasin šilma, šentäh kun olet armotoin mieš. Šie otat šen, mitä et ole talteh pannun, ta leikkuat šen, mitä et ole kylvän.’ | 21ибо я боялся тебя, потому что ты человек жестокий: берешь, чего не клал, и жнешь, чего не сеял. |
| 22Čuari šano hänellä: ‘Mie suutin šiut šiun omien šanojen mukah. Tyhjänpäiväni paššari! Šie tiesit, jotta mie olen armotoin mieš: otan šen, mitä en ole talteh pannun, ta leikkuan šen, mitä en ole kylvän. | 22Господин сказал ему: твоими устами буду судить тебя, лукавый раб! ты знал, что я человек жестокий, беру, чего не клал, и жну, чего не сеял; |
| 23Mintähpä šie et vienyn miun rahua pankkih? Tultuoni oisin šuanun omani jälelläh lisän kera.’ | 23для чего же ты не отдал серебра моего в оборот, чтобы я, придя, получил его с прибылью? |
| 24Čuari käški šiinä šeisojilla: ‘Ottakkua häneltä kultaraha ta antakkua šillä, kellä on kymmenen’. | 24И сказал предстоящим: возьмите у него мину и дайте имеющему десять мин. |
| 25Hyö šanottih: ‘Isäntä, hänellähän on jo kymmenen kultarahua’. | 25И сказали ему: господин! у него есть десять мин. |
| 26Ka hiän šano: ‘Šanon teilä: kellä on, šillä annetah. A kellä ei ole, šiltä otetah pois šeki, mitä hänellä on. | 26Сказываю вам, что всякому имеющему дано будет, а у неимеющего отнимется и то, что имеет; |
| 27No a nuo miun vihamiehet, ket ei tahottu, jotta mie oisin heijän čuarina, tuokua hiät tänne ta tappakkua miun šilmien ieššä.’» | 27врагов же моих тех, которые не хотели, чтобы я царствовал над ними, приведите сюда и избейте предо мною. |
| 28Tämän šanottuo Iisussa matkeutu toisien ieššä Jerusalimih. | 28Сказав это, Он пошел далее, восходя в Иерусалим. |
| 29Konša Hiän tuli Voipuuvuaralla, lähellä Vifagijan ta Vifanijan kylie, hiän työnsi ieltäpäin kakši opaššettavua ta šano heilä: | 29И когда приблизился к Виффагии и Вифании, к горе, называемой Елеонскою, послал двух учеников Своих, |
| 30«Mänkyä tuoh kyläh, mi on kohakkah. Kun tuletta šinne, niättä kiini šivotun oslanvaršan, kumpasen šeläššä vielä kenkänä ei ole istun. Kerittäkkyä še ta tuokua tänne. | 30сказав: пойдите в противолежащее селение; войдя в него, найдете молодого осла привязанного, на которого никто из людей никогда не садился; отвязав его, приведите; |
| 31Kun ken kyšynöy teiltä: ‘Mintäh työ keritättä šitä?’ niin vaššakkua näin: ‘Hospoti tarviččou šitä’.» | 31и если кто спросит вас: зачем отвязываете? скажите ему так: он надобен Господу. |
| 32Opaššettavat mäntih ta nähtih, jotta kaikki oli niin kuin Iisussa heilä šano. | 32Посланные пошли и нашли, как Он сказал им. |
| 33Konša hyö keritettih varšua, šen omistajat kyšyttih heiltä: «Mintäh työ keritättä varšua?» | 33Когда же они отвязывали молодого осла, хозяева его сказали им: зачем отвязываете осленка? |
| 34Hyö vaššattih: «Hospoti tarviččou šitä». | 34Они отвечали: он надобен Господу. |
| 35Hyö tuotih varša Iisussalla, pantih šen šelkäh omie vuatteitah ta autettih Iisussua noušomah šen šelkäh. | 35И привели его к Иисусу, и, накинув одежды свои на осленка, посадили на него Иисуса. |
| 36Šiitä Hiän račašti varšalla, a ihmiset levitettih vuatteitah Hänen eteh tiellä. | 36И, когда Он ехал, постилали одежды свои по дороге. |
| 37Iisussa lähešty šitä paikkua, missä tie laškeutu Voipuuvuaran rinnettä alaš. Koko opaššettavien šuuri joukko rupesi kiittämäh Jumalua kaikista šuurista ruatoloista, kumpasie hyö oli nähty. Hyö karjuttih: | 37А когда Он приблизился к спуску с горы Елеонской, все множество учеников начало в радости велегласно славить Бога за все чудеса, какие видели они, |
| 38 «Plahoslovittu olkah Čuari, kumpani tulou Hospotin nimeššä! Olkah rauha taivahissa ta kunnivo Jumalalla korkevukšissa!» | 38говоря: благословен Царь, грядущий во имя Господне! мир на небесах и слава в вышних! |
| 39Eryähät farisseit rahvašjoukošta šanottih Iisussalla: «Opaštaja, kiellä noita šiun opaššettavie!» | 39И некоторые фарисеи из среды народа сказали Ему: Учитель! запрети ученикам Твоим. |
| 40Vain Iisussa vaštasi heilä: «Mie šanon teilä: kun hyö oltais iänettäh, niin kivet karjuttais». | 40Но Он сказал им в ответ: сказываю вам, что если они умолкнут, то камни возопиют. |
| 41Kun Iisussa tuli lähemmäkši Jerusalimie ta näki linnan, Hiän rupesi itkömäh šitä | 41И когда приблизился к городу, то, смотря на него, заплакал о нем |
| 42ta šano:«Kunpa šie tänäpiänä malttasit, mi tuou šiula rauhan! Nyt še kuitenki on šiun šilmistä peitetty. | 42и сказал: о, если бы и ты хотя в сей твой день узнал, что служит к миру твоему! Но это сокрыто ныне от глаз твоих, |
| 43Vielä tulou šemmoni aika, konša šiun viholliset kaivetah muašeinä šiun ympäri, piiritetäh šiut ta ahissetah joka puolešta. | 43ибо придут на тебя дни, когда враги твои обложат тебя окопами и окружат тебя, и стеснят тебя отовсюду, |
| 44Hyö hajotetah šiut muan tašalla ta hävitetäh šiun eläjät. Šiuh ei jiä kivie kiven piällä, šentäh kun šie et hokšannun aikua, konša Jumala tuli šilma pelaštamah.» | 44и разорят тебя, и побьют детей твоих в тебе, и не оставят в тебе камня на камне за то, что ты не узнал времени посещения твоего. |
| 45Iisussa mäni jumalankotih ta rupesi ajamah šieltä pois myöjie ta oštajie. | 45И, войдя в храм, начал выгонять продающих в нем и покупающих, |
| 46Hiän šano heilä: «Pyhissä Kirjutukšissa on šanottu: ‘Miun talon pitäy olla molintatalona’. A työ luatija šiitä rosvojen pešän.» | 46говоря им: написано: дом Мой есть дом молитвы, а вы сделали его вертепом разбойников. |
| 47Hiän opašti joka päivä jumalankojissa. Ylipapit, sakonanopaštajat ta rahvahan piämiehet ečittih keinuo, mitein tappua Hänet. | 47И учил каждый день в храме. Первосвященники же и книжники и старейшины народа искали погубить Его, |
| 48Vain hyö ei kekšitty, mitä ruatua, šentäh kun kaikki rahvaš oli Iisussan ympärillä kuuntelomašša Häntä. | 48и не находили, что бы сделать с Ним; потому что весь народ неотступно слушал Его. |
*a 19:13 Mainittu kultaraha, mina oli arvoltah 100 dinarie.