1Davidan psalm, konz hän oli heitnus meletomaks Avimelehan edes, händast ajetihe, i hän läksi sigäpäi. 2Minä kitän Ižandad kaiken aigan, lopmata sanun hänele kitändpajoid. 3Ižandal kitäškase minun heng, hilläižed kuleba sen da ihastuba. 4Tulgat, ülenzoitkat Ižandad ühtes minunke, libutagam ühtes hänen nimi korktudehe!
5Minä ecin Ižandad, i hän kulišti mindai. Hän päzuti mindai kaikiš varuišpäi. 6Ked kacuba hänehe, hö nägeba päivänvauktan, hö ei putkoi huiktaha. 7Minä, välläine, pakičin abud, Ižand kulišti i päzuti mindai kaikiš bedoišpäi.
9Kackat, nähkat ičetoi sil’mil, mitte hüvä om Ižand! Ozakaz om mez’, ken vauvatab hänehe. 10Varaidagat Ižandad, tö – hänen pühäd! Heil ei ole mairišt, ked varaidaba händast. 11Nored levad-ki putuba bedaha i nägeba näl’gäd, a Ižandad ecijoil kaiked om külläks.
12Tulgat, lapsed, da kulgat mindai! Minä opendan teid varaidamha Ižandad. 13Tahtoib-ik mez’ eläda da sada pitkäd igäd, miše nägištada hüväd ozad? 14Ka pidä sinun kel’ ohjasiš, algha sanugaha pahad, ala pästa suspäi kelhid sanoid. 15Sirte pahaspäi da tege hüväd, eci kožmust da pidäde siš.
16Ižandan sil’mäd kacuba tozioiktoihe, hänen korvad kundleba heiden kidad. 17Ižand libub pahantegijoid vasthapäi, miše küksta man pälpäi eskai mušton-ki heiš. 18Konz tozioiktad pakičeba abud, Ižand kuleb heid da päzutab kaikiš mokišpäi. 19Ižand om neniden läz, kenen südäin om muretud. Hän päzutab toivon kadotajid. 20Tozioktal om äi kibuid, no Ižand päzutab händast kaikišpäi. 21Ižand kaičeb kaik hänen lud, ni üks’ niišpäi ei murene. 22Grähkižen surmičeb hänen ičeze pahuz’, tozioiktan vihanikad saba surman. 23Ižand päzutab ičeze käskabunikoiden hengen, nikeda hänehe vauvatajišpäi ei väritaškakoi.
с русским текстом