Davidan psalm. 1Ala ole holiš pahoiden mehiden tagut, ala kadehti värantegijoid. 2Heid nittas teravas heinän kartte, hö näiduba kut vihand vil’l’. 3Vauvata Ižandaha da tege hüväd, elä ičeiž mas da püžu todes. 4Pidä hüväd mel’t Ižandas, i hän andab kaiken, midä sinun südäin tahtoib. 5Anda ičeiž te Ižandan kädehe i vauvata hänehe, i hän pidäb sinus hol’t. 6Hän andab tulda ezile sinun todele kut päivänvauktale, sinun oiktale melele kut keskpäiväle.
7Ole hilläine Ižandan edes, varasta hänen abud. Ala kadehti nenid, kenele lanksi oza elos, ken voib manitusel sada kaiked. 8Pidä ičtaiž käziš, ala käregande, ala sido nikeda parembaha ozaha, sihesai miše tehta pahad. 9Pahantegijad putuba surmičendaha, a nene, ked vauvataba Ižandaha, saba jäl’gestuseks man. 10Völ pordoine i jumalatont ei linne enamb. Kacud hänen elotahoze, a se om jo tühj. 11I kundlijaižed saba jäl’gestuseks man, hö saba ičeleze ozan i mirun.
12Jumalatoi kudob pahad tozioiktad vaste, i kirskutab hambhil hänen edes. 13A Ižand nagrab händast, hän tedab, miše tuleb maksmižen päiv. 14Jumalatomad tembaidaba veičed hodraspäi, kingitaba ičeze taugad, miše surmita gollid da abutomid, miše rikta oiktad tedme astujid. 15No heiden veičed putuba-ki heiden südäimihe, a heiden taugad katkaidasoiš.
16Paremba se vähä, mi tozioiktal om, mi kaik jumalatomiden kal’huded. 17Jumalatomiden vägi lopiše, a tozioktoid tugedab Ižand. 18Ižand pidäb hol’t vigatomiden joga päiväs, heiden jäl’gestusen pala ei kado nikonz. 19Hö ei putkoi mairheze ahthal aigal, näl’gän päivil heil om külläks sömižid. 20A jumalatomad koleba, Ižandan vihanikad kadoba kut omaluižen hein, hö libuba savun kartte il’maha.
21Jumalatoi otab velgha, no ei maksa, tozioiged om hüväsüdäimeline i andab. 22Keda Ižand blaslovib, saba jäl’gestuseks man, keda hän hül’gäidab, kadoba. 23Ižand pidäb hüväd mel’t oiktan mehen matkas i vahvištoitab hänen haškuid. 24Ku hän om lanktemas-ki, ka ei lankte maha, sikš ku Ižand pidäb händast kädes.
25Minä olin nor’ i vanhtuin jo, no en nägend ni üht tozioktad, keda hän jätnuiži, vai hänen lapsed pakičenuižiba leibäd. 26Tozioiged žalleičeb kaikid i andab velgha, hänen lapsiden lapsil-ki linneb blaslovind. 27Pagene pahaspäi i tege hüväd, ka eläškanded igän. 28Ved’ Ižand navedib tot, hän ei jäta ičeze pühid, kaičeb heid igän. A käsköidenmurendajid surmičeb, i jumalatomiden rod kadob. 29Tozioiktad saba jäl’gestuseks man i eläškandeba sigä igän.
30Tozioiktan su sanub melevut, hänen kel’ virkab tot. 31Hänen südäimes oma hänen Jumalan käsköd, hänen jaugad ei säraikoi. 32Jumalatoi varjoičeb tozioiktad da kacub aigad rikta händast. 33No Ižand ei anda tozioiktad hänen kädehe, ei anda väritada händast sudan aigan. 34Vauvata Ižandaha, püžu hänen tes, hän libutab sindai, miše sinä saižid man jäl’gestuseks. A konz jumalatomid surmičeškatas, ka sinä nägištad.
35Minä nägin jumalatoman täudes väges, hän leveni kaikjale kuti jurdunu barbakaz pu. 36No hän oli dai mäni i ei ole händast, ecin händast i en löuda. 37Homaiče vigatont, kacu tozioiktad, hänen tulii aig om mir. 38A käsköidenmurendajad kaik kadoba, heil ei ole tulijad aigad. 39Ižandas om tozioiktoiden päzutand, hän om heiden kaičii ahthal aigal. 40Ižand abutab i päzutab heid, hän päzutab heid jumalatomiden käzišpäi, abutab heile, sikš ku hö vauvataba hänehe.
с русским текстом