1Horan ohjandajale. Pajatadas kut «Änetomas kühkjaižes, kudamb oli edahan». Davidan runo, miččen hän kirjuti, konz filistialaižed tabaziba händast Gefas. 2Minun Jumal, armahta mindai! Mindai tahtoidas polgetada maha, joga päivän ahtištaba mindai, tartuteleba minuhu. 3Vihanikad eciba mindai joga päivän, miše surmita. Voi, Ülähäine, libujid minun päle om äi. 4Konz minä olen pöl’gästusiš, vauvatan vaiše sinuhu. 5Minä ülenzoitan Jumalan sanad, Jumalaha vauvatan, en varaida. Midäk voib tehta minei mez’?
6Hö värenzoitaba minun sanad joga päivän, kaik heiden meled oma minei pahaks. 7Hö keradasoiš, kacuba minun haškuid peitoiči, miše tabata minun hengen. 8Jose hö, mugoižed pahad, pageneba kovas opendusespäi? Minun Jumal, vihas ve kadondaha rahvahad! 9Minun pagopäiväd om lugetud sinai, kerada minun kündled sinun astjaha, znamoiče ned sinun kirjaha. 10Konz minä kucun sindai abuhu, minun vihanikad pästaba pagod, sišpäi minä tedan, miše Jumal om minun polel. 11Minun Jumal, minä ülenzoitan sinun sanad, Sur’ Sünduižem, minä ülenzoitan sinun sanad. 12Jumalaha vauvatan, en varaida. Midäk voib tehta minei mez’?
13Minun Jumal, minä olen andnu sinei sanan, pidän sen i maksan sinei kitändžertvoil. 14Sinä päzutid minun hengen surmaspäi, minun sil’mäd kündlišpäi, minun jaugad kukištundaspäi, miše voižin kävuda Jumalan edes, sigä kus om elo da päivänvauged.
с русским текстом